To ważna wiadomość także dla osób po doświadczeniu traumy relacyjnej. Przez długi czas sądzono, że największa plastyczność mózgu przypada na dzieciństwo, a potem jego możliwości zmiany wyraźnie maleją. Z tej perspektywy dorosły mózg miał być w dużej mierze ukształtowany, a jego zdolność do regeneracji i adaptacji ograniczona. Taki sposób myślenia zostawiał niewiele miejsca na nadzieję. Sugerował, że to, co uformowało się wcześnie, w dużej mierze pozostaje już stałe.

Trauma może zostać zapisana w mózgu jako obrazy, napięcie i alarm. Sprawdź, jak neuroobrazowanie pomaga zrozumieć pamięć traumatyczną i terapię traumy.

Trauma z dzieciństwa nie zawsze staje się zwykłym wspomnieniem. Często zostaje zapisana jak rozsypane puzzle, których pojedyncze elementy uruchamiają po latach silne emocje, napięcie i poczucie zagrożenia.

Trauma relacyjna z okresu dzieciństwa, wynikająca z przemocy, zaniedbania lub emocjonalnego nadużycia, nie kończy się wtedy, gdy kończy się dzieciństwo. Jej wpływ wykracza poza sferę emocji i sięga głęboko do fizjologii ciała i mózgu.